onsdag 6. august 2014

Stillhet...

Det har vore ein del spørsmål om kvifor det har vore så stille på bloggen dei siste månedane. Eg har egentlig bare unngått å svare og bare sagt at eg er leide. Men sannheten er vel litt meir enn bare det.. 
Eg har hatt ein tøff vår, med mykje å tenke på og mykje å bekymre meg over. Det meste av det er ordna no og eg kjenne livet begynne å gå rette veien igjen. 

Det har vore litt spekulasjoner og folk som lurer. Nåken har spurt meg rett ut, mens andre har latt vere. Men ja, tidlig på nyåret bestemte eg og Torgeir oss for at vi ikkje ville/kunne vere i lag meir. Det var ein tung avgjerdsle, men vi har jobba mykje med forholdet og gjort vårt beste for å få det til å fungere. Og av og til er det beste bare å sei at nok er nok, og skiljast som venner. Og det har vi gjort, vi er veldig gode venner og veldig enige om at fokuset no er at Vilde skal ha det best mogleg og ha to foreldre som kan kommunisere og samarbeide best mogleg. Det har vore ein tung periode, og en føle seg ganske mislykka når ein ikkje får det til heilt slik ein hadde tenkt. 

Torgeir har vore utrulig kjekk og latt meg bu i huset fram til no i sommar, fram til eg har fått resten av puslespelet på plass. Og det sette eg utrulig pris på, eg veit ikkje kva vi skulle ha gjort viss ikkje. For som alle veit så er ikkje Volda den lettaste plassen å finne seg ein plass å bu. Ting tar tid, folk står i kø for å kapre dei beste leilighetene, og med ei lita ei på nesten 4 år så er det ikkje bare å ta det første og det beste. No har vi endelig fått ein fin og stor leilighet som vi er fornøgde med, og som vi flytta inn i no i midten av juli. Her blir vi nok buande ei stund mens eg skal spare, spare, spare til eigenkapital og forhåpentligvis få kjøpt oss vårt eige etterkvart. 

Ein anna ting som har vore med på å gjort våren tung, er dinne uendelige jobbjakta. Eg hadde eit års vikariat, og etter jul så var det å begynne å jakte på ny jobb. Eg søkte også på spes.ped på skule, og kom inn. Men som aleinemor uten lyst på så mykje meir studielån, så var ikkje det aktuelt. Eg søkte på det som var av jobber, og det var meget få. Men det varte og rakk før eg hørte nåke i det heile tatt. Og jo lenger det gjekk før eg hørte nåke, jo meir sank humøret. Eg vart lettare deprimert og tenkte mykje på kor eg skulle klare meg uten jobb, korleis eg skulle klare å forsørge meg og Vilde uten noko fast inntekt. Mange av dagane var eg so langt nede at eg brukte all energien min på å holde humøret oppe på jobb og mens Vilde var våken, at når kvelden kom så var eg heilt oppbrukt. Her kan eg nok en gang takke Torgeir for at han er ein engasjert og omsorgsfull pappa, som tok med seg Vilde ut for å leike, tok seg av legging osv når eg trengde litt fred/aleinetid. 
Heldigvis så vart det ei løysing på dette problemet til slutt. Og når tilbudet først kom så var det ikkje bare eitt, men fire stk!! Amazing! Det vart eit vanskeleg valg, og eg skulle gjerne ha kombinert to av stillingane. Men eg tok mitt valg, og enda opp som ped.leiar i Sollia barnehage. Det var ein utrulig deilig følelse, og alt begynte å dette på plass. Humøret steig mange hakk, og eg følte at eg klarte å være 100% tilstede igjen! både som mamma, kollega, venninne... 

Sommerferien kom med stormskritt, og gjett om vi har kosa oss. Vi begynte med campingtur til Sverige, eg, Torgeir og Vilde. Vi hadde ei flott lita veke i lag, og hadde det veldig bra. 




Så var det sydentur med to av dei kjekkeste jentene, ei veke i Tyrkia med Cathrin og Eirill. Det var veldig deili å bare koble av, og kose oss i lag bare vi jentene. 




Vi avslutta ferien med eidabesøk og masse familiekos. Tante Marianne, Kaila og Amalie reise tilbake til Grimstad, og tante Kristin blir med dei for å gå på skule. Så disse dagane har vi sugd til oss alt vi har klart, for no er det lenge til vi ser dei igjen. Mamma og eg har allerede begynt å snakke om å ta oss ein tur ned å besøke dei, så det håpe eg vi får til før jul. Kjenne at bare eg skrive om det så blir eg trist, og kjenne savnet klemme rundt hjertet mitt. 


Sånn det var ein kort oppsummering av våren og sommaren min, og ei forklaring på kvifor det har vore så stille her. Eg kan ikkje love at det blir så fryktelig aktivt inn på her, men litt kan det no hende det blir! 
Ha ein fin kveld, og ei fantastisk veke vidare!

onsdag 5. mars 2014

Hipp hipp

No er det ein måned sida eg blogga sist og vi er komt oss trygt heim att frå Grimstad! Eg har rett og slett ikkje hatt lyst å blogge, så da har eg tatt ei lita pause. 

Grunnen til at eg tar tastaturet fatt i dag er ganske enkelt! En av mine trofaste lesara har nemmelig bursdag i dag, ho er faktisk ein av dei beste eg veit om. Mi aller beste, kjæraste farmor fyller 75 år i dag! 



Gratulerer med dagen farmor
Du er gull verdt og eg setter utrulig pris på at du er den du er!

Tenk at dinne spreke dama er farmor/mormor til fleire, men ho er også oldemor til 3 skjønne jenter. Dei vil også gratulere den flottaste, snildaste oldemora i verda! 



Vi er kjempe glade i deg farmor/oldemor! 
Håper du har hatt ein fantastisk dag

torsdag 6. februar 2014

Ferie, avslapping og familie

Da var siste kvelden i Grimstad komt, og vi sitte i kvar vår sofa/stol og nyte stillheten etter at kidsa har sovna. 
Det er heilt fantastisk med ferie. Late daga, minimalt med ting vi faktisk MÅ gjere. Fylle dagane bare med ting vi har lyst å gjere, akkurat når vi har lyst å gjere det. Sove "lenge", og kose oss med rolige morgena. Jentene leika seg veldig fint, for det meste av tida, så eg har utnytta tida godt til å ladde opp batteria. Det er så ufatteli deili å stå opp, ete frokost, slappe av, slumre litt i stolen, for so å starte dagen når eg er virkelig klar for det! 


Mandag hadde vi oss ein skikkelig utedag. Det var opplett og nesten fint veir, og det måtte vi utnytte. Marianne og dei har ein fin leikeplass rett nedafor huset. Vi gjekk ned dit for å leike oss. 






Der var ein god del snø så det var vanskelig å bruke leikeapparata, så da gjekk Torgeir opp for å finne snøspada og laga snøborg. Marianne, Amalie og Vilde ville ikkje vere med på vårt lag så dei lagde si eiga snøborg på andre sida av leikeplassen. Kjekt med litt god, gammaldags snøkrig. 




Etter ein liten tur inn for å få varmen i oss, så var det rett ut for å teste akebretta.




Etter ein kjapp tur ned bakken uttafor huset fant vi ut at den var litt for bratt, så da tok vi turen til ein anna bakke som Marianne visste om. 





Det vart middag til kvelds og ein sløv kveld på sofaen denne dagen. Sånn er det når ein kosa seg sånn i snøen. 

Tirsdag våkna ungane opp med sommafugla i magen. For det var nemmelig den dagen vi hadde lovt ungane middag på kafè og kino på kvelden. Vilde og Eirill var på "Karsten og Petra på vinterferie" forrige veke, og kunne med glede fortelle kor kjekke filmen var og hadde store problemer med å ikkje røpe alt som skjedde i filmen! 
Dagen gjekk i sneglefart, men vi klarte no å få dagen til å gå på magisk vis. Ein liten spasertur på butikken for å kjøpe kinosnop gjorde dagen litt lettare. 

Tre spente jenter klare for kino. Alle kosedyra måtte så klart vere med, to Frøken Kanin og ein Løveungen. 

Det var ikkje så veldig mange som hadde tenkt seg på kino dinne dagen, for å vere meir nøyaktig så var det kun vi som var på kino. Deili å ha kinosalen for seg sjøl. Nesten som å sitte heime i si eiga stue å sjå film. 


Det var tre fornøgde jenter som forlot kinosalen! 

Onsdag var det min tur å sove lenge. Innmari deili. 
Marianne skulle på skulen, så Torgeir stod opp med alle tre jentene og kosa seg i lag med dei til eg kom tuslande inn i stova. 
Når Marianne kom heim frå skulen så pakka vi oss i bilen og satte kursen mot Jumbo leikeland i Arendal. 
Vi har vore der ein gong før og storkosa oss der. Og i dag vart ingen unntak. Vi var der i 5 tima og tida flaug avgårde. 





Torsdagen vart satt av til rein avslapping, uten ein einaste plan på tapeten. 



Marianne skulle ein tur på skulen, og mens ho var der hadde eg planlagt ein liten overraskelse. Ho skulle vere vekk i 4 tima, så vi hadde god tid. Det er morsdag på søndag, og sida ho har vore gjennom ein god del den siste tida, så bestemte eg meg for at ho fortjente ein ekstra fin gave denne morsdagen. Eg tok turen ned til sentrum for å handle inn både gave og utstyr som jentene skulle få lage gave ut av. Men til min store "skrekk" stod Marianne sin bil på tunet når eg kom heim att. Dei hadde overbooka timen, så ho meldte seg frivillig til å ta igjen timen neste veke. 
Haudet mitt gjekk på toppgir, korleis skulle eg løyse ditte?! "Heldigvis" hadde Marianne haudeverk og takka ikkje nei til ein times tid under dyna. Puuh.. da hadde vi god tid til å ordne det vi skulle. 
Eg fylte stuebordet med ark og tusja, og satte jentene i gang med å tegne dei finaste kunsteverk. Dei fekk velge ut dei beste bilda, og putta dei i ramme. I tillegg til bildene fekk ho ei råstilig rosa retro klokka til å ha på veggen. 

Jentene i full kunstnerisk konsentrasjon! 

Det var tre stolte jenter som overrekte gaven til Marianne når ho stod opp! Og ho vart så klart veldig glad. 

Vi avslutta dagen med tacopai og minimuffins før det var leggetid for små prinsesser. 


No nyte eg siste kvelden av ferien, og har ein plan om å ligge på sofaen å sjå film i lag med systa og Torgeir. 

Imorga skal vi vere med å levere jentene i barnehagen før vi begynner på den lange veien heim att! Kjeeedeeeliii... 

søndag 2. februar 2014

Ferie og vinter?!

No har eg gått å lengta etter snøen i lengre tider. Eg har begynt å miste trua på at det blir nåke skikkeli vinter i år. Vilde spørr ofte om ikkje det kjem snø snart, for ho vil stå på ski, ho vil ake og ho vil lage snømann. Eg skulle ønske der var en måte eg kunne gje ho ein skikkelig vinter, med mykje snø. Og jaggu fant eg ikkje ei løysing på det, eller eg trudde vertfall det. Eg har ei veke i restferie og Torgeir har nok av feriedaga å ta av. Så vi satte ein dato, avtalte med systa og satte kursen mot Grimstad og vinteren. Vi pakka med oss både ski, akebrett og vinterdress. Vi gleda oss til å tilbringe ei veke i kvitt vinterlandskap, og det såg meir og meir lovandes ut jo lenger nedover vi kom oss. Heeeilt til vi passerte Oslo og Drammen, der møtte vi regnet. WTF tenkte eg.. det er sikkert bare forbigåande. Neida, vi våkna opp til dryppande snø, smeltande is og yr i lufta. Bare veia, våte veia og sørpe. Er ikkje det typisk vår flaks?! Og veirmeldingane ser ikkje bedre ut. Regn og sludd heile veka. Flaks vi ikkje pakka med oss regnklede. 

Etter frokost og ei god leikestund inne, så kledde vi på oss for å gå ut ein tur. Jentene fekk leika seg litt i snøen, sjøl om den var lettare våt. Vilde fekk ake litt på rumpa, ete litt snø og bli begravd under ein haug med snø. Vi fant ut at det var best å "kose" oss i snøen før den regna vekk. Akebrett og ski vart liggande i bilen, men vi har eit håp om at morgadagens opplett skal gjere sånn at vi vertfall får testa begge deler ei lita stund. 




Som dåkke ser er det meste av snøen smelta vekk i ei super fart...desverre...

Det var deilig å komme inn igjen etter ein lang tur ute. Kosetid med film og frukt. 

Hedigvis er ikkje turen heilt bortkasta. For vi får nemmelig ei veke med kvalitetstid med nåken av dei beste vi veit, nåken vi savna og tenke på mesteparten av året. Vi skal kose oss mest mulig i lag med systa og dei to beste tantegulla, uansett om det er regn eller snø. 
Vi har hatt ein fantastisk første dag her i Grimstad. Det er så godt å sjå kor fint jentene leika i lag, kor deilig det er å ligge på sofaen å høre barnelatter (og småkrangling) frå soveromma. Vilde prata mykje om Kaila og Amalie resten av året, for dei er bestevenna tenk. Vi skulle ønske vi budde litt nærmare kvarandre, spesielt når ein ser kor mykje glede dei har av kvarandre. Men det at vi bur så langt i frå kvarandre gjer at vi sette så utruli pris på og nyte den tida vi har i lag. Det gjelde å suge til seg all tantetid eg får (og no når lisjetanta ikkje er her, så sleppe eg å konkurrere), kose mest mulig og få med seg alle dei nye tinga som dei har lært sida sist. 

 Tanta og Amalie 
(ja, eg har fått forbud mot å kalle ho Mali. "Nå har du gjort det så lenge, og jeg liker det ikke lenger. Jeg heter Amalie)
Tanta og Kaila! 
"Tihi..eg smilte ikkje. Eg lagde grimase"

Den neste veke skal vi kose oss mest mulig i lag, og Kaila har planlagt ein del ting vi bare MÅÅÅ vere med på. Og so må vi nedom barnehagen ein tur, for å helse på. Dei ville så gjerne vise fram kor dei går i barnehage, ken dei leika med, og ikkje minst kjekke Per som Amalie lika så godt, (så vidt eg har forstått så er han ein av dei ansatte som Amalie har som ein favoritt) og so må vi jo få sjå om "Strenge-Anette" er så streng som Kaila skal ha det til. 

 Stor gjensynsglede. Vilde har lengta sånn etter Bella si! Og endelig får ho vise kor tøffe ho er som tørr å både holde og kose med ein hund.

Og jenta som var fast bestemt på at einaste katten ho likte var tante Kristine og onkel Robert si Lila, har visst fått sansen for Sander-pusen og. Ho sa før ho reiste: "Ej lika itte kvite katta som heite Sander ej". Men det spørst om ho har forandra meining om den saken ja. 

Godt å sjå at lisje pysa som var redd alle slags dyr endelig er begynt å bli litt tøffare i toppen! 

No skal eg legge beina på bordet, nyte stillheten (bortsett fra ein kvit katt og ein liten brun hund som fyke rundt på golvet her), og ladde opp til ein ny og innholdsrik dag i morga! 

God ferie til oss! 


laurdag 18. januar 2014

Min og Vilde sin første tur i skitrekket...

Vilde fekk seg sine første slalomski for eit par veker sida. Men det har ikkja akkurat vore snøføre til å bruke dei. Eg og Torgeir hadde oss en tur på Høgenibba forrige helg, men føret i trekket i Hånndalen var ikkje mykje å skryte av. 
Gleda var derfor stor når Bonndalseidet åpna i dag! Torgeir var klar og meinte vi burde ta turen. Eg var litt skeptisk. Mest på grunn av at eg er ei stor pyse, både på vegne av meg sjøl og Vilde. Vilde har aldri stått slalom før, og eg har stått tre ganga, i laussnø, ned frå fjell.. Meen, vi tok no turen opp og eg angra ikkje! Det var kjempe kjekt, både for store og små. 
Vilde lo og flira ned bakkane, og stod som en gud. Og eg ruuuula barnebakken.. tihi.. 

 Vilde er klar og spent..

 Tøffa mi. 

 Første turen i trekket... Vilde fekk stå mellom beina til Torgeir, og det var kjempe stas. Seinare prøvde ho å stå heilt aleine i trekket, og det gjekk fint ei lita stund før ho vart so øsa at ho glømte å passe på at skia gjekk rett fram. 



 Første turane stod ho mellom beina til Torgeir og holdt seg fast i stavane hanna. 

 Men so fekk vi låne ein skisele, og det vart mykje lettare. Da stod ho foran Torgeir, mens han holdt igjen så det ikkje skulle gå så fort. På den måten fekk ho bruke beina skikkeli i steden for å henge på staven. 




Flinkaste jenta mi.
Eg som trudde ho var for pysete og ikkje kom til å synes det var nåke kjekt å renne nedover. Eg tok jammen feil. Vilde storkosa seg, og rann rett i trekket når ho kom ned i botnen av bakken. Hadde ikkje det vore for øyrene så trur eg smilet hadde gått heilt rundt! 

No kryssa vi fingrane for at det blir  meir snø sånn at vi kan renne meir!